กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังซิ่วเหนียงในยามนี้ ไม่รู้สึกถึงอันตรายเลยแม้แต่น้อย
เพราะเฉินผิงเหลยรอดชีวิตมาได้ นางจึงดีใจยิ่งนัก
ศีรษะงูกลับกลายเป็นรูปมนุษย์ มือลูบใบหน้าของเฉินผิงเหลยอย่างอ่อนโยน “เมื่อครู่คุณชายคิดจะช่วยซิ่วเหนียง ซิ่วเหนียงดีใจมาก ซิ่วเหนียงไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย”
“เพียงแต่กระบี่บินมีเจตจำนงกระบี่ บาดแผลจึงไม่ฟื้นตัวง่ายนัก ช่วงเวลายาวนานคงจะร่วมเรียงเคียงหมอนกับคุณชายได้ไม่สะดวก”
ใบหน้าหวังซิ่วเหนียงมีความเสียดายอยู่บ้าง
ในสมองมีแต่ภาพเฉินผิงเหลยกระโดดลงมาจากหลังคา
ความรักที่คุณชายมีต่อนาง คือรักแท้
“ไม่รังเกียจซิ่วเหนียง ไม่เคยรังเกียจเลย จริง ๆ ขอเพียงรอดชีวิตมาก็ดีแล้ว!”