ตอนที่ 228 ความโรแมนติกเฉพาะแห่งค่ายทหาร

ตอนที่ 228 ความโรแมนติกเฉพาะแห่งค่ายทหาร

พร้อมกับเสียงนกหวีดที่ดังขึ้น หัวหน้าหมู่ทั้งสองคนก็นำอยู่ด้านหน้า เริ่มต้นการวิ่งข้ามภูมิประเทศครั้งแรกของพวกเขานับตั้งแต่เข้าค่ายทหารมา

ช่วงเริ่มต้นพวกเขายังพอตามทันกันอยู่ แต่พอวิ่งไปได้ครึ่งทาง ก็เริ่มมีคนตามไม่ทันจนตกขบวน

เมื่อผ่านไปได้สองในสามส่วน

“ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว หัวหน้าหมู่ ฉันวิ่งต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ” เสิ่นเมิ่งย่ารู้สึกเหมือนฟ้ากำลังหมุนคว้าง หากไม่ใช่เพราะมีท่อนไม้ในมือช่วยค้ำยันไว้ เธอคงล้มพับลงไปกับพื้นนานแล้ว

ลำคอแห้งผากจนเหมือนจะมีไฟลุกออกมา ที่บอกว่าวิ่งไม่ไหวนั้น ความจริงแล้วตอนนี้จะเรียกว่าเดินน่าจะเหมาะกว่า