ตอนที่ 139 โชคดีที่แค่สูญเสียความทรงจำ

ตอนที่ 139 โชคดีที่แค่สูญเสียความทรงจำ

“น่าจะยังดีอยู่” เฉินเวยพึมพำเบา ๆ มองซูซีเหอด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมถึงใช้คำว่าน่าจะ?

“อันหรานบอกว่ายังไม่อยากให้เธอรู้” ซูซีเหอลำบากใจอยู่บ้าง ยังไม่ทันพ้นครึ่งวันเลย ทำไมถึงรู้เรื่องแล้วล่ะ ซูซีเหอเริ่มกลัดกลุ้ม

“เธอต้องสัญญากับฉันว่าจะไม่วู่วาม” ซูซีเหอเดินวนในห้องหนึ่งรอบ สุดท้ายก็หยุดยืนตรงหน้าเฉินเวย สบตาเฉินเวยแล้วพูดขึ้น

“เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรได้ล่ะ” เฉินเวยผายมือ ยิ้มเจื่อนพลางพูด “ตั้งแต่แรกฉันก็รู้ดีอยู่แล้วว่าเรื่องที่เขาทำมันอันตรายมาก ฉันช่วยอะไรไม่ได้เลย สิ่งที่ฉันต้องทำก็คือรอคอย รอคอยการกลับมาทุกครั้งของเขา เพราะงั้นฉันจะไม่เป็นตัวถ่วงของเขาเด็ดขาด”