เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 53 มาห้องข้าตอนกลางคืน ข้าจะช่วยเจ้าให้ก่อแก่นปราณ
มู่หว่านชิงเห็นเย่ไคซานเดินเข้ามา ก็รีบฝืนตัวเองพยายามลุกขึ้นนั่งทันที
“อย่าขยับมั่ว นอนพักดี ๆ เถอะ”
เย่ไคซานห้ามนางไว้ ช่วงหลายวันมานี้เขามัวแต่ยุ่งกับการรับอนุ จนไม่ค่อยได้ใส่ใจลูกสะใภ้เท่าไรนัก
อีกอย่างก็เพราะโอสถคงโฉม ทำให้นางยังคงดูสาวสะพรั่งเหมือนคนไม่เป็นอะไร แต่ความจริงแล้วร่างกายภายในกลับเสื่อมโทรมไปหมดแล้ว
มู่หว่านชิงยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะนอนลงอย่างว่าง่าย นางไม่เคยกล้าขัดคำพูดของเย่ไคซานเลยสักครั้ง
เมื่อมองใบหน้าที่ดูเหมือนคนอายุสิบแปดสิบเก้าปีของเขา แผ่นหลังที่ตั้งตรง และกลิ่นอายเหนือสามัญที่ปิดไม่มิด หญิงสาวก็อดถอนหายใจไม่ได้
“ท่านพ่อ ข้าแก่แล้ว แต่ท่านกลับดูหนุ่มกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ต่อไปข้าคงไม่มีแรงคอยปรนนิบัติท่านอยู่ข้างกายอีกแล้ว”
นางพูดด้วยสีหน้าเสียดาย แววตาเต็มไปด้วยความหม่นหมอง