กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 ข้าบุตรชายเย่ฝานมีพรสวรรค์แห่งเซียน
เย่ไคซานอุ้มเด็กน้อย เดินไปข้างเตียงอย่างเบามือเบาเท้า
“ฮูหยิน ลำบากเจ้าแล้ว”
ซูเหมยนอนอยู่บนเตียง สีหน้าดูอ่อนเพลีย ลมหายใจยังอ่อนแรง นางไม่ใช่ผู้ฝึกตน การคลอดลูกจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนแม่ไก่ออกไข่
เมื่อเห็นเด็กน้อยที่อยู่ในผ้าห่อตัว ใบหน้าของนางก็เปล่งประกายความรักของคนเป็นแม่ออกมา
“ท่านพี่ ให้ข้าดูลูกหน่อย”
เย่ไคซานวางเด็กน้อยลงข้างกายซูเหมย แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
“ท่านพี่ ตั้งชื่อให้ลูกสักชื่อสิ” ซูเหมยยิ้มอย่างอ่อนแรง พลางมองเด็กน้อยข้างกายด้วยความรักใคร่เอ็นดู
“อืม...เรียกว่าเย่ฝานดีไหม?”
เย่ไคซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดพร้อมรอยยิ้ม