บทที่ 47 ไม้กางเขน

บทที่ 47 ไม้กางเขน

อีซอนจองไม่สามารถอยู่เกาหลีได้นานนัก คาดว่าพรุ่งนี้เช้าตรู่ เธอจะต้องขึ้นเครื่องบินส่วนตัวกลับไปยังสำนักงานใหญ่ของกลุ่มธุรกิจที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา

ก่อนหน้านั้น เธอตั้งใจจะรับประทานอาหารมื้อเล็ก ๆ ร่วมกับครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากับลูกสาว และพบกับควอนจองอูอย่างเป็นทางการด้วย

ควอนจองอูผู้สุขุมและมั่นใจอยู่เสมอ เมื่อรู้เรื่องนี้เข้า กลับรู้สึกประหม่าอย่างที่หาได้ยาก

รถแล่นเข้าสู่ย่านฮันนัมดง รถของแพ็กตงอุกจอดอยู่ในโรงจอดรถแล้ว ทันทีที่ได้รับข่าว เขาก็รีบกลับมาทันที จนมาถึงก่อนเด็กนักเรียนสองคนเสียอีก

“มามี้ของหนูใจดีมากเลยนะคะ จองอูอปป้าต้องชอบท่านแน่นอนค่ะ”

ควอนจองอูหันมามองเธอ มุมปากที่เม้มแน่นมาตลอดอดยกขึ้นเล็กน้อยไม่ได้ จู่ ๆ เขาก็กระซิบว่า