บทที่ 32 เฮลิคอปเตอร์

บทที่ 32 เฮลิคอปเตอร์

“ว้าว——!”

แพ็กยุนฮียกมือทั้งสองข้างกุมหูฟังตัดเสียงรบกวน พลางแนบตัวเข้ากับหน้าต่างเครื่องเพื่อมองลงไปเบื้องล่าง

ตึกล็อตเต้เวิลด์ทาวเวอร์หดเล็กลงจนเหลือเพียงเข็มสีเงินขาวเรียวบาง ส่วนหอคอยเอ็นโซลกลายเป็นจุดกลม ๆ บนโมเดลของเล่น ขณะที่แม่น้ำฮันทอดตัวเป็นสายริบบิ้นระยิบระยับราวกับมีเศษทองโปรยอยู่บนผิวน้ำ

อาคารบ้านเรือนค่อย ๆ เล็กลง ถนนหนทางก็แคบลงตามไปด้วย ทั่วทั้งกรุงโซลดูราวกับแผนที่เลโก้ผืนหนึ่ง

เฮลิคอปเตอร์ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศที่ระดับความสูง 2,500 เมตร

ควอนจองอูขยับเข้ามาจากด้านหลัง วางคางใกล้หัวไหล่ของเธอ ลมพัดกรูเข้ามา เสียงของเขาผสานไปกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่ม

“สนุกไหมครับ?”

แพ็กยุนฮีหันหน้าไปด้านข้าง ลมหายใจของควอนจองอูรินรดอยู่ตรงติ่งหูของเธอพอดี