บทที่ 27 ใช้ประโยชน์

บทที่ 27 ใช้ประโยชน์

หลังจากแพ็กยุนฮีกลับมาถึงห้องของตัวเอง เธอก็นั่งอยู่ข้างเตียงเป็นเวลานาน

กระเป๋าถือถูกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ส่วนตัวเธอยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิม แทบไม่ได้ขยับเขยื้อนเลย

เงาของต้นแปะก๊วยนอกหน้าต่างไหวเอนเบา ๆ ตามแรงลมยามค่ำคืน เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองอีกครั้ง

บนนั้นยังคงหลงเหลือสัมผัสบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

อบอุ่น รวดเร็ว และแฝงด้วยความตึงเครียดแปลกประหลาดบางอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน

นั่นคือความรู้สึกชอบอย่างนั้นหรือ?

ควอนจองอูชอบเธอมากขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?

หรือเป็นเพียงความรู้สึกแข่งขันบางอย่างที่อธิบายไม่ได้กันแน่

จูบแรกในวัยสิบแปดปี