กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มั่วตุ้นข่านได้สติกลับมาโดยสมบูรณ์แล้ว
เขานอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น เบื้องล่างคือผืนดินนุ่ม เบื้องบนคือผืนฟ้าราตรีอันกว้างใหญ่ดุจกระโจมยักษ์ ลมราตรีพัดพากลิ่นคาวเลือดโชยมาเป็นระลอก
เขารู้สึกเจ็บรวดร้าวไปทั้งร่าง ศีรษะก็มึนงงหนักอึ้ง
เขาพยายามฝืนลืมตา มองดูใบหน้าของสตรีที่อยู่เหนือร่างตน แล้วเค้นเสียงพูดออกมาอย่างกระท่อนกระแท่นไม่กี่คำ "เผยชิงเหอ เจ้าชนะแล้ว!"
ได้ตายด้วยน้ำมือของเผยชิงเหอ ก็ไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังขาอีก ในชั่วขณะก่อนตาย มั่วตุ้นข่านกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ
เผยชิงเหอไม่เคยพูดจาไร้สาระกับศัตรูในสนามรบ ครั้งนี้ก็เช่นกัน นางก้มมองมั่วตุ้นข่าน พลางกล่าวเสียงเย็น "ถูกต้อง เราชนะแล้ว!"
ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้ต้องตาย!
เรียบง่ายเพียงแค่นั้น!