กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หนึ่งวันให้หลัง ‘จดหมายเกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนน’ ถูกส่งมาถึงตรงหน้ามั่วตุ้นข่าน
มั่วตุ้นหน้าเขียวคล้ำ โกรธจนแทบระเบิด สั่งคนสับทหารม้าซงหนูสองนายที่ตกเป็นเชลยจนแหลกเป็นเนื้อบด ทั้งยังฉีกจดหมายเกลี้ยกล่อมฉบับนั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ฮูหานเสียสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุดเช่นกัน “พี่รองตายในสนามรบ พี่ใหญ่ถูกจับเป็น ทหารม้าของพวกเขาบ้างก็ตาย บ้างยอมจำนน บ้างก็หนีเตลิด สองเผ่าใหญ่นี้ถือว่าพินาศสิ้นแล้ว ตอนนี้มั่วตุ้นข่านคงพอใจแล้วกระมัง”
มั่วตุ้นถลึงตาจ้องเขม็ง “ฮูหานเสีย เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า!”
ฮูหานเสียผู้มีนิสัยอ่อนยวบและวางตัวเป็นกลางดั่งต้นหญ้าลู่ตามลมมาตลอด เห็นได้ชัดว่าบันดาลโทสะถึงขีดสุด จึงพูดจาไม่ไว้หน้าและบาดหูยิ่ง “ข้าพูดอะไร ในใจเจ้ารู้ดีที่สุด”