เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เสี่ยวโหวเอ๋อร์ มาหาท่านย่ามาลูก แม่ของเจ้าต้องไปว่าราชการสะสางงานบ้านเมือง” นางเฝิงยิ้มพลางหลอกล่อหลานสาว
เสี่ยวโหวเอ๋อร์กำลังติดลม ไม่ยอมผละห่างจากอกมารดาแม้แต่ก้าวเดียว “จะเอาท่านแม่”
ไม่ว่านางเฝิงจะกล่อมอย่างไร เสี่ยวโหวเอ๋อร์ก็ไม่ยอมปล่อยมือ
เผยชิงเหอยิ้มพลางว่า “ช่างเถอะ ข้าพานางไปว่าราชการด้วยกันก็สิ้นเรื่อง”
นางเฝิงชะงัก “ทำเช่นนี้จะเหมาะหรือ”
“มีสิ่งใดไม่เหมาะ มิได้พาไปทุกวันเสียหน่อย นานทีปีหนพาไปสักครั้ง ใต้เท้าเฉิงเซี่ยงกับพวกเขาย่อมไม่ถือสา” เผยชิงเหอยกคิ้วยิ้ม ก้มลงมองบุตรสาว “ประเดี๋ยวไปถึงท้องพระโรงจินหลวน เจ้าต้องทำตัวว่าง่าย ห้ามวิ่งซุกซน แล้วก็อย่าพูดจาตามใจชอบเล่า”
เสี่ยวโหวเอ๋อร์ไม่รู้ว่าเข้าใจกี่มากน้อย รู้เพียงตนจะได้เกาะติดอยู่ข้างกายมารดา จึงพยักหน้าหงึกๆ เต็มแรง