กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ท่านพ่อ พี่ใหญ่” จางจิ้งหว่านคุกเข่าลงพลางร่ำไห้อ้อนวอน “พี่ชายตายแล้ว ให้ข้าไปเก็บศพเขาเถิด! อย่างไรข้ากับเขาก็เป็นสามีภรรยากัน ข้าต้องจัดการทำศพฝังเขาให้เรียบร้อย!”
ท่านแม่ทัพใหญ่จางพยักหน้าเล็กน้อย
จางอวิ่นเองก็มิได้ขัดขวาง เอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าอยู่ที่นี่เถิด ข้าจะส่งคนไปเก็บศพให้เขาเอง”
จางจิ้งหว่านน้ำตาไหลรินดั่งสายฝน
องค์รัชทายาทตัวน้อยเบิกตากลมแป๋วด้วยความไร้เดียงสา ไม่รู้เลยสักนิดว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เขาโอบแขนมารดาเอาไว้ ใช้มือน้อยๆ อวบป้อมช่วยซับน้ำตาให้ผู้เป็นแม่
จางจิ้งหว่านปวดใจราวถูกกรีดเฉือน กอดองค์รัชทายาทไว้แนบอก ร่ำไห้จนไม่อาจสะกดกลั้น