เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉินซื่อหลางรอคอยให้เผยชิงเหอรับราชโองการด้วยแววตาเปี่ยมหวัง
ยอมยกดินแดนให้ถึงสองมณฑลเพียงนี้แล้ว แม่ทัพเผยควรจะพึงพอใจและยอมถอยทัพเสียที!
แต่น่าเสียดายที่ฉินซื่อหลางต้องผิดหวัง
เผยชิงเหอมองฉินซื่อหลางด้วยสายตาเย็นเยียบ พลางเอ่ยช้าๆ "ข้าไม่ได้คิดจะก่อกบฏ ข้านำทัพมาที่นี่ เพียงเพื่อชำระแค้นกับสกุลจาง เจ้าจงกลับไปทูลฝ่าบาท ส่งตัวสองพ่อลูกตระกูลจางออกมาเมื่อใด ข้าจะถอยทัพเมื่อนั้น และวันหน้าเจ้าไม่ต้องมาอีก หากมีคราวหน้า ข้าจะเอาหัวเจ้ามาเซ่นธงรบ!"
ไอสังหารยะเยือกพลันปะทุขึ้นในแววตา
ฉินซื่อหลางนับว่ายังพอมีลูกบ้าอยู่บ้าง เขากัดฟันฝืนทนต่อขาทั้งสองข้างที่สั่นระริก แล้วแข็งใจตอบว่า "หากฝ่าบาทมีพระราชโองการลงมาอีก ผู้น้อยก็จำต้องมา ผู้น้อยละทิ้งชีวิตตนเองไว้นอกกายตั้งนานแล้ว"