กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่มีเวลาให้อาลัยอาวรณ์ แม้แต่คำล่ำลาสักประโยคก็ยังเอ่ยไม่ทัน จั่นเฟยรีบนำคนคุมม้าศึกกว่าพันตัวมุ่งหน้าลงใต้ไปอย่างรวดเร็ว
ลมราตรีหนาวเหน็บเสียดแทงราวกับคมมีดกรีดเฉือนใบหน้า
เฮ่อหมู่ใช้มือปาดหางตาที่เปียกชื้นอย่างสุขุม ก่อนจะกระแทกส้นเท้าใส่ท้องม้า ควบตะบึงไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง
เขาคุ้นเคยกับทุ่งหญ้าที่สุด ฝีมือการต่อสู้ดีที่สุด เดิมทีควรเป็นเขาที่ต้องอยู่ปักหลักสู้ตาย ทว่าฟางต้าโถวให้เขาตามฝูงม้าล่วงหน้าไปก่อน นั่นเท่ากับมอบโอกาสรอดชีวิตให้แก่เขา
การจากกันครานี้ อาจไม่มีโอกาสได้พบกันอีกชั่วชีวิต