กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พลบค่ำ ฟางต้าโถวเดินหน้าบึ้งตึงเข้ามา “ได้เวลาต่อแถวกินข้าวเย็นแล้ว”
เฮ่อหมู่พยักหน้า “ขอบใจพี่ฟาง”
ฟางต้าโถวถลึงตาใส่ “อย่ามาเรียกข้าเช่นนี้ ข้าไม่ใช่พี่ฟางของเจ้า ข้าฟางต้าโถวไม่เคยนับคนตลบลับหลังเป็นพี่น้อง”
เฮ่อหมู่อารมณ์เย็นเยียบ “เช่นนั้นก็หัวหน้าฟาง”
ไม่รู้เพราะเหตุใด ฟางต้าโถวยิ่งทวีโทสะ อยากจะซัดหมัดใส่ใบหน้าคุ้นเคยนั้นสักเปรี้ยง
เฮ่อหมู่ย่อมรู้ใจคอฟางต้าโถวดี จึงเอ่ยเสียงเบา “ให้พวกข้าไปกินข้าวก่อนเถิด กินอิ่มมีแรงแล้วค่อยมาซ้อมข้า”
ฟางต้าโถวแค่นเสียงห้วน หันหลังเดินดุ่มๆ จากไป
ฝีเท้าทั้งเร็วทั้งกระชั้นคล้ายจะระบายความคั่งแค้นในอก
เฮ่อหมู่รีบก้าวตามหลังฟางต้าโถวไปทันที เหล่านักรบม้าเซียนเปยสิบกว่าคนด้านหลังก็สาวเท้าตามไปติดๆ