กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หานซื่อหลางกับหม่าหลางจงล้วนสิ้นชีพไปแล้ว
อัครมหาเสนาบดีผังเดินทางไปเหลียวซีอย่างราบรื่นปลอดภัย ทั้งยังกลับมาอย่างสวัสดิภาพ ย่อมต้องเป็นเผยชิงเหอยอมรับราชโองการแล้วแน่แท้! นางยอมเข้าวังมาเป็นกุ้ยเฟยของพระองค์แล้ว!
เมื่อมองดวงพักตร์ของโอรสสวรรค์ที่เปี่ยมล้นด้วยประกายความหวัง อัครมหาเสนาบดีผังก็รู้สึกราวกับมีก้างปลาติดคอ เขาขบกรามคุกเข่าลงอีกครา เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กระหม่อมไร้ความสามารถพ่ะย่ะค่ะ!”
“กระหม่อมไปช้าไปหนึ่งก้าว ตอนไปถึงเมืองเหลียวซี แม่ทัพเผยก็แต่งงานไปเสียแล้ว”
“ขอฝ่าบาททรงลงทัณฑ์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
เจี้ยนอันตี้พลันแข็งค้าง
นิ่งงันไปเนิ่นนาน
อัครมหาเสนาบดีผังคุกเข่าอยู่อย่างนอบน้อม ไม่ขยับเขยื้อนเช่นกัน
กาลเวลาคล้ายหยุดชะงักลง ณ ชั่วพริบตานั้น