กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โทสะอันเดือดดาลที่แม่ทัพลวี่สะกดกลั้นมาครึ่งค่อนเดือน แปรเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกน “ไสหัวไป!” ดังกึกก้องปานฟ้าถล่ม
ลวี่เฟิ่งมิได้ไสหัวไปไหน เขานั่งลงตรงข้ามแม่ทัพลวี่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบราบเรียบ “มาถึงขั้นนี้แล้ว ย่อมไม่มีทางให้หันหลังกลับ
“หากท่านพ่อคิดตก ข้าจะแก้เชือกให้ท่านเดี๋ยวนี้”
แม่ทัพลวี่แค่นหัวเราะเยาะ “หากข้าคิดไม่ตกล่ะ เจ้าจะทำอย่างไร กวาดล้างข้าผู้เฒ่าหัวรั้นคนนี้ทิ้งไปเหมือนกับที่กวาดล้างค่ายทหารรึ”
ลวี่เฟิ่งเลิกคิ้ว “การจะคุมค่ายทหารให้อยู่หมัด ย่อมต้องใช้มาตรการเด็ดขาดรวดเร็ว ทั้งหมดนี้ท่านพ่อเป็นผู้สอนข้าเอง ศิษย์ก้าวหน้ากว่าอาจารย์ ท่านพ่อไม่ดีใจหรอกหรือ”
แม่ทัพลวี่ “…”
เป็นความจริง ด้านหนึ่งเขาโกรธเกรี้ยว แต่อีกด้านก็แอบรู้สึกโล่งอกโล่งใจ