เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใกล้ถึงยามจื่อ
ราตรีมืดสนิท หมู่บ้านตระกูลเผยเงียบสงัดไร้สรรพเสียง
มีเพียงเรือนของสือเยี่ยนที่ยังคงจุดเทียนสว่างไสว
ต่งเอ้อร์หลางอยู่เป็นเพื่อนผู้เป็นนายดีดลูกคิด พลางหาวหวอดไปด้วย พอได้ยินเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคย ต่งเอ้อร์หลางก็รีบไปเปิดประตู แล้วล่าถอยออกไปอย่างรู้ความ
เผยชิงเหอหันหลังปิดประตู "เจ้าทำงานของเจ้าต่อเถิด ไม่ต้องลุกขึ้นมารับข้า"
สือเยี่ยนลุกเดินเข้ามาแล้ว หัวเราะเสียงเบา "ท่านแม่ทัพมาทั้งที ข้าจะไม่ต้อนรับได้อย่างไร"
เขายื่นมือไปโอบเผยชิงเหอ แนบชิดคลอเคลีย
ตอนกลางวันทั้งสองต่างยุ่งอยู่กับงานของตน แม้ได้พบหน้าก็พูดคุยแต่เรื่องราชการ มีเพียงช่วงเวลานี้ของทุกวันเท่านั้นที่ได้อยู่ตามลำพัง
ยามอารมณ์รักพลุ่งพล่าน เผยชิงเหอก็เอ่ยเสียงแผ่วขึ้นมาทันใด "คืนนี้ข้าค้างที่นี่นะ!"