กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินจำนวนนี้ เผยชิงเหอก็โล่งอก "ลำบากพ่อบ้านใหญ่สือแล้ว"
สือเยี่ยนจัดหาเงินและเสบียงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ ทว่าไม่เคยทวงความชอบ พอได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มพลางว่า "ข้าคุมทัพออกรบไม่เป็น สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงเท่านี้"
เผยชิงเหอยิ้มให้สือเยี่ยนอย่างสดใส "ในทัพสกุลเผยไม่ขาดคนรบราเป็น ที่ขาดคือคนมีความสามารถเช่นเจ้า เจ้าเพียงคนเดียวมีค่าเทียบเท่าทหารนับพันนับหมื่นนาย"
แววตาของสือเยี่ยนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม "ท่านแม่ทัพชมเชยข้าเช่นนี้ ข้าคงต้องทุ่มเทกายใจจนตัวตายเพื่อท่านแม่ทัพเสียแล้ว"
เผยชิงเหอออกคำสั่งลงไป "นับแต่วันนี้เป็นต้นไป หมู่บ้านตระกูลเผยจะรับผู้ลี้ภัยมากที่สุดวันละสิบคน หากมากันทั้งครอบครัว ให้รับครอบครัวที่มีสตรีเข้ามาก่อน"