กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวไห่ยิ้มร่า “เจ้าเด็กโง่นี่ รอมาสี่ปีเศษกว่าจะได้หมั้นหมาย ไม่รู้ยังต้องรออีกนานเท่าใดถึงจะได้ก้าวเข้าประตูบ้านสกุลเผยอย่างแท้จริง”
พูดจบถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าไม่เข้าท่า
สือเยี่ยนนี่ยังไม่ได้แม้แต่ฐานะคู่หมั้นเสียด้วยซ้ำ!
จ้าวไห่รีบแก้คำพูด “ท่านแม่ทัพย่อมไม่ปล่อยให้เจ้ารอนานถึงเพียงนั้นแน่”
ไฉนฟังแล้วยิ่งไม่เข้าท่าเข้าไปใหญ่!
จ้าวไห่นึกก่นด่าความปากพล่อยของตนเอง ทว่าสือเยี่ยนกลับแย้มยิ้มบางๆ “การเฝ้ารอ ก็เป็นความสุขใจอย่างหนึ่งเช่นกัน”
จ้าวไห่คิดในใจ ข้าได้โอบกอดภรรยารัก มีบุตรชายตัวอ้วนป้อมให้อุ้มแนบอก นั่นต่างหากถึงจะเป็นความสุขที่แท้จริง ทว่าคำพูดเช่นนี้เอ่ยออกไปไม่ได้ มันเสียดแทงใจคนเกินไป
เปาห่าวนอนอยู่บนเตียง ยังคงส่งเสียงหัวเราะเซ่อซ่าไม่หยุด