กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แม่ทัพลวี่สีหน้าย่ำแย่ ไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว ยังคงรัวกลองศึกสุดกำลัง สั่งการให้เหล่าทหารหาญแห่งกองทัพฟั่นหยางทุ่มกำลังเข้าห้ำหั่นไปเบื้องหน้า
สองทัพประจันหน้า สิ่งต้องห้ามที่สุดคือการเสียขวัญกำลังใจตั้งแต่เนิ่นๆ ทัพสกุลเผยเก่งกาจกว่าที่เขาคาดไว้มาก ทว่าน่าเสียดาย บนโลกนี้ไม่มียาแก้ความเสียใจ ในเมื่อนำทัพมาแล้ว ย่อมไม่อาจถอยกลับไปอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน
ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นโจร! มีเพียงสู้ตายถวายชีวิตเท่านั้น!
ทว่าทหารคนสนิทด้านหลังแม่ทัพลวี่กลับมิได้มีจิตใจหนักแน่นมั่นคงถึงเพียงนั้น "มะ…ท่านแม่ทัพ! คนของเราเหมือนจะสู้ทัพสกุลเผยไม่ได้ขอรับ"
เสียงของทหารคนสนิทอีกนายก็สั่นเทาเช่นกัน "มิเช่นนั้น พวกเราตีฆ้องถอยทัพดีหรือไม่…"