กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาจเป็นเพราะแสงจันทร์และสายลมราตรีเหน็บหนาวเกินไป
สือเยี่ยนสอดสองมือเข้าในแขนเสื้อ เดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังเรือนเดิมของตนอย่างเชื่องช้า
ต่งต้าหลางกับต่งเอ้อร์หลางรู้ดีว่าเจ้านายกำลังอารมณ์ไม่ดี จึงได้แต่เดินตามเงียบๆ ต่งเอ้อร์หลางคิดจะเอ่ยปากปลอบ ทว่าต่งต้าหลางส่งสายตาปรามมาเสียก่อน เขาจึงจำต้องหุบปากลง
เบื้องหน้าพลันปรากฏร่างเพรียวบางของดรุณีที่คุ้นตา
ภายใต้แสงจันทร์อันเย็นเยียบ คิ้วและดวงตาของนางผุดรอยยิ้มบางเบา "เป็นอย่างไรบ้าง ท่านปู่ของเจ้ายอมคุยด้วยหรือไม่"
กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นมาในใจ ขับไล่ความเหน็บหนาวไปจนสิ้น