กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังฉวินยิ้มมาทั้งวันจนกล้ามเนื้อบนใบหน้าเริ่มเมื่อยล้า
เมื่อมองดูหลานชายที่ยังคงดูกระปรี้กระเปร่า หวังฉวินก็อดทอดถอนใจมิได้ "เจ้าคิดทุ่มหมดหน้าตักให้กับแม่นางเผยหก ข้าผู้เป็นน้าย่อมไม่คัดค้าน แต่เจ้าไม่ควรแตกหักกับท่านปู่ของเจ้าถึงขั้นถูกขับออกจากตระกูล ตอนนี้ผู้เฒ่าสือรับสือลี่มาเป็นทายาทแล้ว ต่อไปกิจการตระกูลสือคงต้องตกไปอยู่ในมือสายรองทั้งหมด"
"หากเจ้านึกเสียดายขึ้นมา เรื่องนี้ยังพอมีทางแก้ไข ข้าผู้เป็นน้าจะออกหน้าไปช่วยเจรจา ให้เจ้าได้กลับคืนสู่ตระกูลสือ…"
"ท่านน้า" สือเยี่ยนเอ่ยปากขัด "ในเมื่อข้าก้าวออกจากตระกูลสือมาแล้ว ย่อมไม่คิดหวนกลับไปอีก"
หวังฉวินขมวดคิ้ว "เจ้าอยากแต่งเข้าบ้านแม่นางเผยหกถึงเพียงนี้เชียวหรือ"