กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมิ่งหกถูกมัดอยู่นาน พอหลุดพ้นจากพันธนาการก็รีบพลิกตัวลงสู่พื้นทันที เขาถ่มเศษผ้าในปากทิ้ง แค่นยิ้มเย็นชา "ไม่ต้องคิด ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"
เสี่ยวมั่วเสียววาบไปทั้งศีรษะ เมื่อสายตาคมกริบของเจ้านายตวัดมองมา "เจ้าจะอยู่เป็นเขยแต่งเข้าหมู่บ้านตระกูลเผย หรือจะตามข้าไป"
เสี่ยวมั่วจนปัญญาอย่างยิ่ง จำต้องตอบ "ข้าน้อยขอติดตามคุณชายขอรับ"
เมิ่งหกสั่งเสียงเฉียบ "ยังยืนเหม่ออะไรอยู่ ห้าคนที่จะแต่งเข้าให้ทิ้งไว้ที่นี่ ไปเรียกคนที่เหลือตามข้าไป"
เสี่ยวมั่วประสานมือรับคำสั่ง
เมิ่งหกเดินออกไปอย่างไร้ความรู้สึก ตั้งแต่ต้นจนจบไม่แม้แต่จะปรายตามองเผยชิงเหอเลยแม้แต่น้อย
เผยชิงเหอก็เดินออกไปเช่นกัน นางหันหลังกลับเข้าเรือน เดินแยกทางกับเมิ่งหก สวนกันไกลออกไปเรื่อยๆ