กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดเมิ่งหกก็ลืมตาขึ้นมา
แรงฟาดที่ท้ายทอยนั้นไร้ความปรานีโดยสิ้นเชิง เขายังคงเวียนหัวอยู่บ้าง ครั้นลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือใบหน้าอันคุ้นเคยของเสี่ยวมั่ว
เผยชิงเหอล่ะ?
ความทรงจำก่อนจะหมดสติหลั่งไหลกลับเข้ามา เปลวเพลิงแห่งโทสะลุกโชนขึ้นในใจของเมิ่งหกทันควัน เขาคิดจะยันกายลุกขึ้นแต่กลับขยับไม่ได้ พอก้มลงดูก็พบว่ามือและเท้าของตนถูกเชือกป่านมัดไว้อย่างแน่นหนา เมิ่งหกยิ่งเดือดดาลเป็นทวีคูณ “ใครบังอาจมัดข้า!”
เสี่ยวมั่วกระแอมไอทีหนึ่ง “เป็นแม่นางหกลงมือขอรับ”
เมิ่งหกเงยหน้าขึ้น ถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน “เจ้ายังยืนบื้อทำอะไรอยู่อีก ยังไม่รีบมาแก้เชือกให้ข้าอีกหรือ!”