เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อะไรนะ นางพูดเช่นนั้นจริงหรือ!”
หวังเมิ่งอี๋ตระหนกตกใจ คว้าแขนสาวใช้คนสนิทไว้แน่น “เจ้าฟังไม่ผิดแน่นะ!”
สาวใช้ยืนยันอย่างหนักแน่น “หูบ่าวไวนัก จะฟังผิดได้อย่างไรเจ้าคะ แม่นางเผยหกเป็นคนพูดออกมาเอง”
“คุณหนู บ่าวเจ็บเจ้าค่ะ”
หวังเมิ่งอี๋ใจคอว้าวุ่น จึงยอมปล่อยมือตามสัญชาตญาณ
สาวใช้ยังคงพร่ำพูดข้างหูไม่หยุด “คุณหนูวางใจได้เลยเจ้าค่ะ สกุลสือมีนายน้อยเป็นทายาทเพียงคนเดียว การสืบทอดสายเลือดย่อมเป็นเรื่องใหญ่ที่สุด แม่นางเผยหกคิดจะรับเขยแต่งเข้าบ้าน ผู้เฒ่าสือไม่มีทางยอมเด็ดขาด ต่อให้เป็นตัวนายน้อยเอง ก็ไม่มีวันยอมไปเป็นเขยแต่งเข้าแน่”
สาวใช้อีกคนกล่าวรับช่วงต่อ “บุรุษจากตระกูลดีที่ไหนจะยอมเป็นเขยแต่งเข้า สกุลเผยก็แค่พวกญาตินักโทษเนรเทศ แม่นางเผยหกคิดว่าตนเองเลอเลิศมาจากไหนกัน…”