เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"แม่นางหก" หมอเปาบิดนิ้วไปมาด้วยท่าทีขัดเขิน ใบหน้าแดงก่ำอย่างมีพิรุธ "ปีนี้ข้าอายุสิบเก้า ร่างกายแข็งแรง พอรู้ตำราแพทย์อยู่บ้าง จิตใจดีงาม นิสัยอ่อนโยน ไม่มีสันดานชั่วร้ายใดๆ เลยแม้แต่น้อย
ข้าเป็นเด็กกำพร้ามาแต่เล็ก ไร้บิดามารดา การเดินทางมาโยวโจวแทนท่านอาจารย์ครั้งนี้ ก็นับว่าได้ทดแทนบุญคุณเลี้ยงดูของท่านอาจารย์หมดสิ้นแล้ว ข้าไม่มีที่อื่นให้ไปอีกแล้ว ภายหน้า ข้าขออยู่ที่หมู่บ้านตระกูลเผยตลอดไปได้หรือไม่"
เผยชิงเหอผงกศีรษะอย่างไม่รีบร้อน "ย่อมได้แน่นอน"
ดวงตาของหมอเปาสว่างวาบขึ้นมาทันที
"ตระกูลเผยขาดแคลนหมอ เจ้าเต็มใจจะอยู่ตลอดไปย่อมดียิ่ง รอสร้างเรือนใหม่เสร็จ เจ้าเลือกก่อนได้หนึ่งห้อง" เผยชิงเหอให้คำมั่นอย่างใจกว้าง "ยามนี้ยังฝืดเคืองอยู่ ภายหน้าหากวันเวลาดีขึ้น ข้าจะจ่ายเบี้ยหวัดให้เจ้า"