กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นางเปี้ยนใบหน้าแดงเรื่อ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าละอายใจ นางก้มหน้าไม่กล้าสบตากับเผยชิงเหอ "น้องชิงเหอ ข้า… ข้า…"
"เงยหน้า ยืดอก สบตาข้าเวลาพูด"
นางเปี้ยนยืดอกขึ้นตามสัญชาตญาณพลางช้อนตาขึ้นมอง
เผยชิงเหอมองนางเปี้ยน เอ่ยเนิบช้าชัดถ้อยชัดคำ "เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ไฉนต้องกระอักกระอ่วนละอายใจเช่นนี้"
นางเปี้ยนแสบจมูก ขอบตาแดงรื้นขึ้นมาทันที "สตรีรักษาพรหมจรรย์ให้สามีผู้ล่วงลับเป็นจารีต ข้าถือพรหมจรรย์มาสี่ปี เดิมทีควรจะถือไปชั่วชีวิต…"
"จารีตผายลมสิ!" เผยชิงเหอสบถออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง "สตรีป่วยตาย บุรุษหันหลังกลับก็แต่งเมียรับอนุ บุรุษตาย สตรีกลับต้องอยู่เป็นม่ายทั้งเป็น กฎเกณฑ์จารีตที่ไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ ควรยกเลิกไปตั้งนานแล้ว"