กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รอยยิ้มไร้เดียงสาบริสุทธิ์นี้ ราวกับดอกไม้ที่ผลิบานท่ามกลางซากปรักหักพังอันนองเลือด
เผยชิงเหอก้าวไปข้างหน้า อุ้มเสี่ยวอวี้เอ๋อร์ขึ้นมา แล้วหอมแก้มเนียนนุ่มของเด็กน้อยฟอดหนึ่ง "เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ ต่อไปตามอาหญิงนะ อาหญิงจะเลี้ยงเจ้าเอง"
เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ยื่นสองแขนโอบรอบคอเผยชิงเหอ แล้วแนบหน้าเข้ามา
แก้มนุ่มนิ่มแนบชิดกับใบหน้าของนาง รู้สึกเปียกชื้นอยู่บ้าง
เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ร้องไห้หรือ
เผยชิงเหอยื่นมือออกไปลูบ ทว่ากลับแตะโดนใบหน้าเล็กกระจ้อยร่อยอันสะอาดสะอ้าน มือน้อยบอบบางเอื้อมมาลูบบนดวงหน้าของนาง ช่วยปาดเช็ดน้ำตาให้ พลางมีเสียงใสซื่อดังขึ้นข้างหู "อาหญิง ไม่ร้องนะ"
ที่แท้ คนที่กำลังหลั่งน้ำตากลับเป็นตัวนางเอง