เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด!
ล้อเกวียนไม้บดไปบนถนนทางการอันราบเรียบอย่างเชื่องช้า คลอเคล้าด้วยเสียงฝีเกือกม้าย่ำดังตึกตัก
คนตระกูลเผยทั้งเด็กและคนชราที่เหน็ดเหนื่อยจนหมดแรงและมีสีหน้าด้านชามาค่อนวัน ต่างพากันหยุดชะงักแล้วหันกลับไปมอง เกวียนไม้กระดานสิบกว่าเล่มที่บรรทุกเสบียงจนพูนปรากฏขึ้นแก่สายตาทุกคน
“เสบียงมาแล้ว!” นางลู่หลุดกรีดร้องด้วยความยินดี
คนที่เสียกิริยาไม่ได้มีแค่นางลู่ คนตระกูลเผยทั้งเด็กและผู้ใหญ่ที่หิวโซมาหลายวันต่างตาเป็นประกาย สายตาที่มองไปยังเผยชิงเหอยิ่งทวีความเลื่อมใสระคนกระตือรือร้น
การเดินทางอันยากลำบากตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทุกคนต่างอดทนกล้ำกลืน ทว่าในแต่ละวันได้กินเพียงแป้งทอดแห้งแข็งสองชิ้นกับน้ำเพียงน้อยนิดน่าเวทนา ไม่อาจประทังความหิวได้เลย ช่างทรมานเหลือทน