กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เผยชิงเหอมองดูตนเองในวัยเยาว์ผ่านคันฉ่องอย่างแทบไม่อยากละสายตา
นางเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ร่างดรุณีน้อยในคันฉ่องก็เลิกคิ้วตาม
นางขยับยิ้ม ดรุณีน้อยในคันฉ่องก็ยกมุมปากขึ้น
ช่างอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวาเหลือเกิน
นางเฝิงกอดบุตรสาวไว้แน่น พลางร่ำไห้สะอึกสะอื้น "ชิงเหอ เจ้าฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว"
"ตระกูลเผยถูกกวาดล้างและริบทรัพย์ องค์รัชทายาทคุกเข่าอยู่หน้าท้องพระโรงจินหลวนตั้งครึ่งวัน ถึงช่วยรักษาชีวิตพวกผู้หญิงและเด็กอย่างพวกเราเอาไว้ได้ วันนี้ตอนออกจากเมืองหลวง องค์รัชทายาทยังมีรับสั่งให้จางอู่จวิ้นอ๋องมาส่งพวกเราด้วย"
"บุญคุณใหญ่หลวงนี้ พวกเราต้องจดจำไว้ให้มั่น…"
บุญคุณหรือ
แววตาของเผยชิงเหอพลันวาบผ่านด้วยความเย็นชา