บทที่ 77: วีรชนทั่วหล้าดาษดื่นราวฝูงปลาข้ามแม่น้ำ

บทที่ 77: วีรชนทั่วหล้าดาษดื่นราวฝูงปลาข้ามแม่น้ำ

ประตูห้องส่วนตัวค่อยๆ ปิดลง

ภายในห้องยังคงเงียบกริบ

เหยียนซงจ้องมองประตูไม้แดงแกะสลักที่ปิดสนิท ก่อนถอนหายใจยาว

เขาเดินไปที่ตู้เก็บเหล้าข้างๆ แล้วเปิดขวดเหล้าแรงขวดหนึ่งตามใจ

ส่วนที่โต๊ะกลม อัจฉริยะรุ่นเยาว์จากตระกูลทรงอิทธิพลทั้งแปดคนที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน ต่างก็นั่งตัวตรงอย่างเคร่งขรึม หลังเหยียดตรงแน่ว

ทั้งแปดคนไม่มีใครกล้าพูด ดวงตาทำได้เพียงกลอกไปมาอย่างลนลาน พลางส่งสายตาให้กัน

บรรยากาศในห้องส่วนตัวตอนนี้ประหลาดเกินไปจริงๆ

ความรู้สึกเหมือนตอนเด็กๆ ที่ไปเล่นเกมบ้านเพื่อน

เดิมทีกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน