บทที่ 68: อันนี้น่าจะเจ็บอยู่นะ

บทที่ 68: อันนี้น่าจะเจ็บอยู่นะ

ซูเสี่ยวหม่านหยุดฝีเท้าแล้วกวาดตามองสำเนาทักษะยุทธ์ขั้นสองสามเล่มในตู้กระจก

เธอเหลือบมองหน้าต่างแจ้งเตือนที่ระบบเด้งขึ้นมา ก่อนครุ่นคิดเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ที่หอวิถียุทธ์ เธอก็เคยลองดูดซับวิชาบำเพ็ญผ่านตู้กระจกแบบฟรีๆ มาแล้ว

แต่ตอนนั้นระบบไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย แถมไม่ยอมรับด้วยซ้ำ

แล้วทำไมตอนนี้ถึงใช้ได้ขึ้นมาล่ะ?

หรือเป็นเพราะเมื่อครู่ผู้อำนวยการหัวล้านเปิดสิทธิ์หน่วยกิตไม่จำกัดให้เธอหลังเวที

ดังนั้นระบบจึงตัดสินว่าทรัพยากรในหอวิถียุทธ์เป็นสิ่งที่เธอหยิบมาได้ตามใจ เท่ากับว่ามันเป็นของเธออยู่แล้ว จึงสามารถหลอมรวมจากระยะไกลได้โดยตรง?

ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้คิดมาก

ถ้าช่วยลดความยุ่งยากได้ก็ดี ในเมื่อระบบเปิดไฟเขียวให้แล้ว จะต้องลังเลอะไรอีก?