บทที่ 57: เสียใจไปตลอดชีวิต

บทที่ 57: เสียใจไปตลอดชีวิต

ในเวลาเดียวกัน ณ โรงเรียนวิถียุทธ์ของชนชั้นสูงแห่งหนึ่ง

บนถนนร่มไม้ ลู่ชิงเยี่ยน (บัวเพลิง) สะพายถุงใส่หอกยาวแบบพิเศษไว้บนไหล่ข้างหนึ่ง เดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน

ผมสีแดงสดยาวสยายราวกับน้ำตกสะดุดตาอย่างมากเมื่ออยู่ท่ามกลางแสงแดด

ในฐานะสาวสวยระดับดาวเด่นของโรงเรียน ทันทีที่เธอปรากฏตัว ผู้คนทั้งชายหญิงที่เดินผ่านไปมาก็พากันหันมามอง

เสียงซุบซิบดังขึ้นเป็นระยะจากสองข้างทาง

ลู่ชิงเยี่ยนมองตรงไปข้างหน้า ใบหน้าสวยไร้ที่ติประดับด้วยความเย็นชาที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้

แต่ความจริงแล้ว ในหัวของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยภาพที่ถูกไม่กินผักชียำเละเมื่อคืนวาน