กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 33: พี่หม่าน เชิญนั่งเลยครับ
“ไม่มีอะไรครับ” เด็กหนุ่มฉีกยิ้ม น้ำเสียงนอบน้อมสุดๆ “พี่หม่าน เชิญนั่งเลยครับ”
พูดจบ เขาก็ไม่รบเร้าอีก หันหลังเดินเร็วๆ กลับไปที่นั่งของตัวเอง พอนั่งลงก็จัดปกเสื้ออย่างมีความสุข ราวกับเพิ่งได้ประโยชน์มหาศาลมา
ซูเสี่ยวหม่านมองอย่างสงสัย ก่อนจะนั่งลง
ทันทีที่เธอนั่งลง เสียงพูดคุยรอบข้างก็ระงับไว้ไม่อยู่
“เชี่ย หวังฮ่าวไอ้นี่เป็นหมารึไง? ตอบสนองไวชะมัด!”
“นั่งห่างกันตั้งสามแถว ยังถูกหมอนั่นแย่งไปก่อนเลย โธ่เว้ย ฉันยังไปนั่งข้างหน้าพี่หม่านไม่ทันด้วยซ้ำ!”
“รู้งี้ฉันน่าจะไปช่วยถือกระเป๋าให้เธอตั้งแต่เข้าประตูมาแล้ว เสียดายชะมัด!”
เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบรอบตัว ซูเสี่ยวหม่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดาอะไรบางอย่างได้ทันที
ซวยแล้ว