0333

⬢⬢⬢

ตอนที่ 333 ไร้ญาติขาดมิตร

สิ่งที่พี่ลี่พกติดตัวเป็นประจำ ตอนที่จากไปโดยไม่คำลา จี้หยกชิ้นนี้ก็ติดตัวเขาไปด้วย

พั่งซิ่วเจวียนทรุดนั่งลงบนพื้น จิตใจเลื่อนลอย

“น้องสะใภ้” เฉียนซงไม่รู้ว่าจะปลอบใจพั่งซิ่วเจวียนอย่างไร

“คุณไม่น่ากลับมาเลย...” นางนั่งอยู่บนพื้นพึมพำเบา ๆ

เฝ้ารอแล้วเฝ้ารอเล่า นางหวังว่าจะได้รับข่าวคราวที่ถูกต้อง ในขณะเดียวกันก็หวาดกลัวที่จะต้องได้ยินข่าวการตายของสามี

สิ่งที่ควรมาก็ย่อมต้องมา สิ่งที่ควรไปก็ไม่อาจรั้งไว้ได้

ก็เหมือนกับตอนนั้น เฉียนลี่สละสุขจากครอบครัวเล็ก เพื่อความยุติธรรมของประเทศชาติ เขาจึงทุ่มเทตัวเข้าสู่สมรภูมิรบอย่างไม่หวั่นเกรง