0276

⬢⬢⬢

ตอนที่ 276 ความอับอายจนอยากมุดแผ่นดินหนี

“พ่อบุญธรรมแม่บุญธรรม พ่อแม่ส่งแค่ตรงนี้เถอะครับ พวกเราไม่ได้ว่าจะไม่กลับมาเสียหน่อย

มีเวลาว่าง ผมกับพี่สาวนีก็จะกลับมาเยี่ยมพ่อแม่เองครับ

ที่นี่จะเป็นบ้านเกิดแห่งที่สองของพวกเราตลอดไป พ่อกับแม่ว่างเมื่อไหร่ก็มาเที่ยวที่นครหลวงจิงตูได้นะครับ

ถึงตอนนั้นผมจะหาเหล้าดีๆ กับบุหรี่ดีๆ มาให้พ่อได้สูบครับ!” เสิ่นเจี้ยนเซ่อมองดูสามีภรรยาตรงหน้าที่ขอบตากำลังแดงก่ำ

ต่างฝ่ายต่างเป็นคนเห็นคุณค่าของน้ำใจ ตลอดเวลาที่มาลงชนบทเป็นยุวชนอยู่นานขนาดนี้ ต่อให้เป็นใครก็ย่อมผูกพันเป็นธรรมดา

“เอ้อ... ระหว่างทางกลับไปนี้ ต้องระวังตัวให้ดีนะ บนรถไฟมีขโมยเยอะ

ถึงแล้วอย่าลืมโทรมาหาพวกเราบ้างนะ บอกให้รู้ว่าปลอดภัย