0042

⬢⬢⬢

ตอนที่ 42 ลืมตาพูดจาเพ้อเจ้อ—ความรู้สึกผิดในใจ

เมื่อเห็นลูกหมีตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้า ดวงจิตแทบจะแตกสลาย

“ตูนวาจื่อ!” เสิ่นเจี้ยนเซ่อขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มองสุนัขที่กำลังเลียขนอยู่บนพื้นด้วยความโกรธเคือง

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเจ้านาย ตูนวาจื่อก็ทำสายตาดูไร้เดียงสา

มันเงยหัวเล็ก ๆ ขึ้นมา มองเสิ่นเจี้ยนเซ่ออย่างสบายอารมณ์

ชั่วขณะหนึ่ง เสิ่นเจี้ยนเซ่อไม่รู้จะพูดอะไร ความโกรธแค้นที่มีก่อนหน้าพลันมลายหายไป

เขารีบปิดประตูบ้านของตนเองทันที

ถ้าคนในหมู่บ้านมาเห็นเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่ ถึงตอนนั้นพวกเขาคงถูกจับมัดรวมกันแล้วโยนออกจากหมู่บ้านเป็นแน่

เสิ่นเจี้ยนเซ่อมองซ้ายมองขวา ก่อนจะย่อตัวลงอุ้มลูกหมีน้อยที่หมดสติอยู่บนพื้นขึ้นมาไว้ในอ้อมอก