กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 142 ทลาย
ยามที่หยวนเวยรุ่ยย่างเท้าเข้าสู่โถง หยวนซูกำลังคอยปลอบประโลมอยู่ข้างกายฉีอิงเอ๋อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ฉีอิงเอ๋อกุมมือของหยวนซูไว้ด้วยความตระหนก สองตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา “ไม่ใช่เจ้าที่ผิดต่อข้า… ข้าเห็นชัด ๆ เห็นชัด ๆ ตอนที่เกิดความวุ่นวายในตำหนัก เด็กคนนั้นไม่ใช่… ไม่ใช่อี้ตัวโตของข้า ข้าเป็นแม่ของเขา มีหรือจะไม่รู้จักลูกของตัวเอง แต่เมื่อคืนวาน ไม่รู้เพราะเหตุใดข้าถึงปวดใจราวกับถูกกรีดแทง อึดอัดทรมานแทบจะจมน้ำตายอยู่รอมร่อ…”
หยวนซูเอ่ยปลอบนางอยู่นานแล้ว ครั้นได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาจึงหันไปมอง พลางรีบผงกศีรษะทักทาย “ท่านอาหญิงมาแล้ว”
คำเรียกท่านอาหญิงคำนี้ ทำเอาหยวนเวยรุ่ยแค่นยิ้มเยาะ
“เจ้านี่ช่างสุขสบายเสียจริง เก่งกาจกว่าวิชากอบโกยเอาตัวรอดของท่านพ่อเจ้ายาวไกลไปกว่าแม่น้ำลั่วสุ่ยเสียอีก”
นางเอ่ยพลางทรุดตัวลงนั่ง มิได้มองหยวนซูที่กำลังมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอีก แต่หันไปมองสตรีผู้ซูบเซียวที่กำลังหลั่งน้ำตา