ตอนที่ 140 ชนะฟ้า

ตอนที่ 140 ชนะฟ้า

แสงไฟที่ไม่เคยมอดดับตลอดทั้งคืนและทวนทองม้าเหล็กที่ไม่กล้าหยุดพัก ล้วนรูดม่านปิดฉากลงพร้อมกับราตรี

ม่านสีขาวละเอียดบางเบาชั่วครู่บ่งบอกถึงฟ้าดินอันกระจ่างแจ้งของวันนี้ ราวกับจะบดบังความโสมมทั้งปวงในอดีต ทว่าน่าเสียดายที่เมฆครึ้มยังคงบดบัง จนมิอาจเห็นตะวันได้เช่นเดิม

ยามที่ข่าวการสิ้นพระชนม์ของไทเฮาส่งมาถึง หยวนเสวียนเพิ่งจะลุกจากที่นอน

จีวรดำตัวเก่าที่ทิ้งไว้ในพระราชวังเก่าจินยงเฉิงหลุดรุ่ยเป็นขุยแล้ว หยวนเสวียนสวมทับอย่างไม่ใส่ใจ พับแขนเสื้อก้มหน้าใช้น้ำเย็นล้างหน้า เพิ่งจะถูกความเย็นกระตุ้นให้ตื่นเต็มตา พอยกศีรษะขึ้นจากอ่างทองแดง ก็ได้ยินเสียงโหวกวนรายงานด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจากด้านนอก

“แล้วพระศพของไทเฮาเล่า”

หยวนเสวียนเงยหน้าขึ้น รับผ้าเช็ดหน้าจากมือผู้ติดตาม หยดน้ำซึมเข้าสู่ใบหน้าที่แห้งแตกเพราะลมเหนือบนกำแพงเมืองตลอดหลายวันมานี้ มีความคันยุบยิบระคนร้อนผ่าวซึมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อ

“จมลงสู่ก้นแม่น้ำแล้วพ่ะย่ะค่ะ พร้อมกับ...จักรพรรดิพระเยาว์ ผู้ใต้บังคับบัญชามิกล้าทำการใดเกินเลย ทำได้เพียงเร่งออกเดินทางทั้งคืนเพื่อกลับมาถวายรายงาน”