กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 138 วางหมาก
เสียงระฆังของวัดหย่งหนิงดังก้องยิ่งขึ้น เจดีย์พุทธถือกำเนิดใหม่อันเปรอะเปื้อนโลหิตมิได้แผ่บารมีคุ้มครองเหล่าประชาราษฎร์แห่งลั่วหยาง เสียงคร่ำครวญร่ำไห้บนผืนแผ่นดินกลั่นตัวกลายเป็นเสียงสวดมนต์ แว่วสะท้อนออกไปไกลพ้นประตูเฉิงหมิง
ภายในวัดพุทธตั้งแต่ชานเมืองหลวงจนจรดจินยงเฉิงต่างย่ำระฆังส่งเสียงตามกัน วัดพุทธกว่า 1,000 แห่งทั้งในและนอกเมือง มีเสียงระฆังกังวานประสานสั่นสะเทือนต่อเนื่องมิขาดสาย
เสียงกู่ร้องก้องฆ่าฟันดังระงมทั่วสารทิศ
มีพระธุดงค์สามรูปหยุดยืนอยู่นอกจินยงเฉิง เงยหน้ามองเห็นอาทิตย์อัสดงทอแสงทาบทับทั่วฟ้า แดงฉานดั่งโลหิตละลานตา
“ราชาจารย์ปรินิพพาน ทิ้งคำพยากรณ์ไว้ อาทิตย์อัสดงหวนคืนสู่บูรพา ฟ้าดินพลิกผัน แว่นแคว้นมีผู้สืบทอด แผ่นดินยืนยงสถาพร!”
ทหารนักบวชที่เดิมทีปักหลักคุ้มกันวัดพุทธต่างพากันออกจากวัดจนสิ้น กองกำลังกบฏที่เหลือตกค้างอยู่ในจินยงเฉิงถูกซัดฟาดประดุจลมสารทกวาดใบไม้ร่วง จนต้องถอดเกราะสลัดหมวก วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงอย่างลนลาน ในที่สุดก็ถูกขับไล่ออกไปพ้นเมืองจนหมดสิ้น
ชุยซงหลัวที่วิ่งหนีออกจากเมืองตามกลุ่มผู้พลัดถิ่นหยุดพักอยู่ที่เมืองเล็กทางทิศตะวันออกของลั่วหยาง ฉางเยว่นำเถ้าแก่สาขาย่อยรีบรุดมาต้อนรับดูแล
สิ่งของที่ชุยซงหลัวขนออกมามีมิน้อย แม้ต่างจะมีคนสนิทคอยคุมขบวนและมียามคุ้มกันเรือนครบครัน ก็ยังสูญเสียธัญพืชไปบ้างอยู่ดี
ครั้นฉางเยว่ตรวจดูจนแน่ใจในความปลอดภัยของชุยซงหลัวแล้ว ก็อดมิได้ที่จะไต่ถามถึงสถานการณ์ในเมืองหลวง