บทที่ 121: ทุกคนล้วนหน้าดำคร่ำเครียด

บทที่ 121: ทุกคนล้วนหน้าดำคร่ำเครียด

เหยียนเยว่รู้สึกกระสับกระส่ายอยู่เล็กน้อย

ข้างกายเพศเมียคนอื่นล้วนมีสามีมนุษย์อสูรเพียงหนึ่งหรือสองคน มีเพียงฝั่งของนางที่มีสามีมนุษย์อสูรถึงหกคน ยืนเรียงกันแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ว่าง

เหยียนเยว่ดึงมือเซียวเหิงเบา ๆ

เขาจึงอยู่เป็นเพื่อนนางแล้วนั่งลง

ดวงตาสีทองของเขาจับจ้องนางอย่างล้ำลึก แววตาคมกริบเจือความอ่อนโยนอยู่หลายส่วน เมื่อเห็นนางไม่กล่าวอะไร เขาจึงกุมมือนางไว้เอง “ในเมื่อมาแล้ว ก็ชมการแสดงให้ดีเถิด!”

เพศเมียมากมายต่างตั้งตารอถึงเพียงนี้ ไม่แน่ว่าการแสดงอาจเป็นสิ่งที่นางชื่นชอบก็ได้

นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบผ่านหลังมือนางเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมความกระสับกระส่ายในใจ

เมื่อเห็นเช่นนั้น ฉือจิ้นก็วิ่งกระตือรือร้นมานั่งลงทางด้านซ้ายมือของนางด้วย