บทที่ 102: เจ้าไม่รู้จักจุมพิต เช่นนั้นพี่สาวจะสอนเจ้าเอง

บทที่ 102: เจ้าไม่รู้จักจุมพิต เช่นนั้นพี่สาวจะสอนเจ้าเอง

ฉือจิ้นเพิ่งวิ่งเข้าถ้ำมา ก็เห็นนายหญิงแห่งคู่ครองกำลังยิ้มหวานราวบุปผา พลางขยิบตาให้เขา

เส้นผมยาวสีหมึกของนางราวกับมีมนตร์เสน่ห์อ่อนหวาน เพียงพริบตาก็ช่วงชิงลมหายใจของเขาไปจนหมดสิ้น

ในยามนี้ ภายในถ้ำมีเพียงพวกเขาสองคน

ฉือจิ้นพยายามสะกดหัวใจที่เต้นตึกตักราวจะกระเด็นออกจากอก ก่อนค่อย ๆ ก้าวไปยังข้างเตียงของนาง

“ไม่มีสิ่งใดปิดบังเยวี่ยเยวี่ยได้จริง ๆ”

เขาหัวเราะแหะ ๆ อย่างโง่งม พลางหยิบช่อดอกไม้สีสันสดใสแสนงดงามออกมาจากด้านหลัง แล้วยื่นมาตรงหน้านาง

“มอบให้เจ้า”

ช่อดอกไม้ใหญ่เหลือเกิน!

แม้จะจัดได้ไม่ค่อยมีศิลปะนัก