บทที่ 97: คนแล้วคนเล่า ต่างพากันมายั่วยวนนาง

บทที่ 97: คนแล้วคนเล่า ต่างพากันมายั่วยวนนาง

ท้ายที่สุด เหยียนเยว่ก็ได้กินข้าวสารหุงสุกหอมกรุ่นสมใจ

ทว่าตอนนั้นก็ล่วงเข้าดึกมากแล้ว

นางใช้มือประคองเอวพลางลุกขึ้นจากเตียงหิน มองกลุ่มความมืดนอกปากถ้ำที่มีแสงดาวระยิบระยับอยู่ประปราย ดวงตาทั้งคู่เหม่อลอย

เหนื่อยแทบตาย!

หากรู้แต่แรก นางคงไม่ปล่อยให้ซิงเยวียนยั่วยวนจนพากันทำเรื่องบ้าบออยู่ในถ้ำนานถึงเพียงนี้

ยังดีที่เมื่อครู่นี้ซิงเยวียนไม่ได้เอาแต่หาความสำราญให้ตนเอง เขายังช่วยนางดูดซับผลึกอสูรไปหลายก้อน

เหยียนเยว่สัมผัสได้ว่าความเหนื่อยล้าในร่างกำลังจางหายไปทีละน้อย ขณะเดียวกันพลังจิตก็เพิ่มพูนขึ้นไม่น้อย

เหลือเพียงเสียงท้องร้องโครกคราก

ซิงเยวียนลุกขึ้นนั่งจากด้านหลังนาง แขนของเขาโอบผ่านเอวแล้วดึงนางเข้าไปกอด