บทที่ 85: ถูกคนเผ่าเดียวกันจำตัวตนได้

บทที่ 85: ถูกคนเผ่าเดียวกันจำตัวตนได้

ท้ายที่สุด เหยียนเยว่ก็ได้ของจุกจิกไร้สาระติดมือมาจำนวนหนึ่ง

โม่เจ๋อเห็นนางเดินเที่ยวอย่างมีความสุข จึงตรงไปยังแผงข้างกายเพื่อกว้านซื้อของกินอร่อย ๆ ให้นาง

เขาซื้อผลเปลือกแข็งอบชนิดหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แกะเปลือกแล้วส่งให้นางลองชิม

เนื้อผลนุ่มเหนียวละเอียด มีรสหวานใสอุ่น ๆ สัมผัสคล้ายเกาลัด แต่มีขนาดใหญ่พอ ๆ กับไข่ไก่

“อร่อยหรือไม่?”

เหยียนเยว่พยักหน้า “ซื้อไว้สักหน่อยก็ดี เอาไว้กินเล่นระหว่างทาง”

โม่เจ๋อหันกลับไป หมายจะซื้อผลเปลือกแข็งอบทั้งหมด

“เดินต่อเถิด ลองดูว่ายังมีสิ่งใดที่เจ้าชอบอีกหรือไม่”