บทที่ 77: นั่งของเจ้าให้เต็มที่

บทที่ 77: นั่งของเจ้าให้เต็มที่

เมื่อได้ยินคำพูดของเหยียนเยว่ ลูกหมีน้อยก็มีแววตาเป็นประกาย รีบวิ่งเข้ามาอย่างรู้ความแล้วนั่งยองๆ อยู่ข้างเท้านาง

ท่าทางน่าสงสารและซื่อๆ ของมันสะกดใจนางได้ในทันที

ลูกหมีตัวเล็กเพียงนี้จะมีความผิดอะไร

หากพ่ออสูรกับแม่อสูรไม่ต้องการมัน เหยียนเยว่ก็ยินดีเลี้ยงดูมันเอง

ทว่านางไม่รู้ว่าพวกเขาจะเห็นด้วยหรือไม่ เพราะอาหารการกินในแต่ละวันของนางยังต้องพึ่งพาการดูแลจากพวกเขา

ชั่วขณะนั้น เหยียนเยว่รู้สึกว่าตนกับลูกหมีน้อยต่างก็มีชะตากรรมน่าสงสารไม่ต่างกัน

เพศเมียแสนงดงามอุ้มลูกหมีน้อยไว้ในอ้อมแขน พลางมองพวกเขาด้วยสีหน้าน่าสงสาร เพียงสัตว์อสูรตัวใดได้เห็นเข้าก็ย่อมใจอ่อน