บทที่ 75: ค้นพบลูกหมีตัวหนึ่ง

บทที่ 75: ค้นพบลูกหมีตัวหนึ่ง

ได้ ๆ นางไม่มองผู้ใดทั้งนั้น

นางมองดอกไม้ มองใบหญ้า มองโลกใบนี้ไม่ได้หรือไร!

เหยียนเยว่ไม่มองพวกเขาอีก

พวกเขาค่อย ๆ แยกย้ายกันไป จากนั้นก็เริ่มก่อไฟและหุงหาอาหารอย่างคล่องแคล่วเช่นเคย

ช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่ปล่อยให้นางได้อยู่กับตัวเอง

พวกเขาต้องการให้นางได้สัมผัสความยินดีที่ดวงตากลับมามองเห็นอีกครั้งตามลำพัง

เหยียนเยว่เดินไปข้างต้นไม้ใหญ่ นางลูบลำต้น จากนั้นเด็ดต้นหญ้าต้นเล็กขึ้นมา พินิจใบแหลมเล็กแต่ละใบอย่างละเอียด

ลำต้นเป็นสีน้ำตาลเข้ม ใบหญ้าเป็นสีเขียว ดีจริง ๆ!

เหยียนเยว่กะพริบตา หยาดน้ำตาหลายหยดไหลลงจากหางตาอย่างไร้สุ้มเสียง