บทที่ 73: ออกเดินทาง

บทที่ 73: ออกเดินทาง

เมื่อเหยียนเยว่ตื่นขึ้น ฟ้าก็สว่างแล้ว

นางลืมตาขึ้น แม้ยังมองไม่เห็นสิ่งใด แต่ก็รับรู้ได้ถึงแสงสว่างอันแรงกล้า

ร่างกายรู้สึกเมื่อยล้าและตึงแน่นอยู่บ้าง ทว่าดวงตากลับสบายยิ่งนัก ราวกับกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น

โม่เจ๋อนั่งอยู่ข้างเตียง ยื่นมือแตะหน้าผากของนาง “เยว่เยว่ตื่นแล้ว ร่างกายรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”

เหยียนเยว่คลำพบหนังสัตว์แห้งนุ่มและอบอุ่นที่รองอยู่ใต้ร่าง จึงเหม่อลอยไปชั่วขณะ “ไม่มี ดวงตาของข้าคล้ายจะไวต่อแสงมากขึ้น”

เมื่อวานนางอยู่ในน้ำมาตลอด แล้วขึ้นมานอนบนเตียงตั้งแต่เมื่อใดกัน?

แล้วเสวี่ยเล่า?

“อืม ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไป พลังงานจากผลึกราชาสัตว์อสูรเข้าสู่ร่างเจ้าแล้ว ร่างกายของเจ้าต้องใช้เวลาในการดูดซึมและฟื้นฟู”

พวกเขาหลายคนต่างกังวลยิ่งกว่านางเสียอีก เพียงแต่ไม่อาจแสดงออกมาได้ มิฉะนั้นความกระวนกระวายเหล่านี้จะถูกส่งต่อไปถึงนาง