บทที่ 31: คุณค่าการดำรงชีวิตของนาง

บทที่ 31: คุณค่าการดำรงชีวิตของนาง

ไม่มีมนุษย์อสูรตนใดตอบคำ

วินาทีถัดมา มือของนางก็ถูกฝ่ามือใหญ่แสนอบอุ่นกุมไว้ ก่อนจะค่อย ๆ วางลงบนแขนของโม่เจ๋อ

ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงสะเก็ดเลือดบาง ๆ แทนที่จะเป็นสัมผัสขรุขระของเนื้อแผลที่ปริแยกเหมือนเมื่อวาน

ผิวหนังบริเวณขอบแผลดูเหมือนจะสมานเข้าหากันจนเรียบสนิท ทั้งยังไม่มีความเหนียวเหนอะของหนองแม้แต่น้อย

เหยียนเยว่เองก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน

เมื่อวานก่อนพอกยา นางเคยสัมผัสแผลนี้มาก่อน มันลึกยิ่งนัก

ต่อให้ไม่อักเสบจนมีหนอง หากเป็นความเร็วในการฟื้นตัวตามปกติของมนุษย์อสูร อย่างไรก็ต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะตกสะเก็ด