บทที่ 12: หลอกลวงอสูรด้วยคำโกหก

บทที่ 12: หลอกลวงอสูรด้วยคำโกหก

ยามเที่ยง ดวงตะวันลอยสูงจนแทบอยู่เหนือศีรษะ เหยียนเยว่นั่งอยู่บนก้อนหินด้านนอก เหงื่อบาง ๆ ผุดซึมอยู่หลังใบหู

ทว่ายามนี้ สายตาที่รายล้อมกลับแผดเผายิ่งกว่าแสงตะวันยามเที่ยงเสียอีก

เซียวเหิงเกาะอยู่บนยอดไม้ที่ไกลที่สุด ดวงตาสีทองอ่อนราวผ่านการหลอมด้วยแสงเย็นเยียบ จับจ้องมายังเพศเมียอย่างแม่นยำ

โม่เจ๋อกับเสวี่ยไม่รู้ไปหาก้อนหินใหญ่มาจากที่ใด คนหนึ่งขุด อีกคนหนึ่งขัดเกลา เตรียมทำหม้อเพิ่มอีกหลายใบ เพื่อความสะดวกในการต้มอาหารและน้ำให้เพศเมีย

หูของมนุษย์อสูรไวเป็นพิเศษ แม้มือของพวกเขาจะไม่หยุดทำงาน ทว่าสายตาจากหางตาก็ยังคอยจับจ้องมาทางนี้อยู่ตลอด

ไหลรินลงไปแช่อยู่ในน้ำตั้งแต่เช้า เขาลอยตัวอยู่บนผิวน้ำโดยใช้สองมือหนุนศีรษะ หางปลาสะบัดไปมาอย่างเกียจคร้าน ก่อนเหลือบสายตามาทางนี้อย่างไม่ใส่ใจ